Azrael – zwykłe pisanie

Realizm w polityce, rzeczowość i umiejętność przewidywania, to rzecz podstawowa. Polityka zagraniczna wymaga również elastyczności. Jej brak może postawić kraj w sytuacji bez wyjścia. Polska jest mistrzem prowadzenia polityki “romantycznej”, jak ją nazywają jedni, histerycznej i pełnej fobii – jak chcą inni.

Nasz kraj był wielokrotnie zdradzany i oszukiwany przez swoich koalicjantów. Polska bezkrytycznie wierzyła, że ktoś, kto podpisał z nami porozumienie, pakt, będzie się z niego bezwarunkowo wywiązywał, nie oglądając się na swoją własną sytuację. Doskonale pamiętamy to z roku 1939, pamiętamy to również z konferencji jałtańskiej, z roku 1945. Pomimo to, Polska dalej sądzi, że lepiej jest szukać przyjaciół daleko, a wrogów jak najbliżej.

Tarcza antyrakietowa, zgodnie z przypuszczaniami realistów, odsuwa się w siną dal. Nie była ona nigdy tak naprawdę realna, zarówno z punktu widzenia militarnego i politycznego, pomimo złożonych przez Stany Zjednoczone, Czechy i Polskę podpisów pod umowami instalacji jej elementów. Cały ten pomysł, będący elementem planów POLITYCZNYCH administracji Busha, nie miał za zadanie wzmocnienia układu obronności Polski, czy Czech, lecz był elementem globalnej rozgrywki. Tego Polacy nie potrafili pojąć, nie przyjmowali do świadomości, że nie są w tej grze żadnym podmiotem, że nie o obronę polskiego terytorium w tym wszystkim chodzi, lecz o realizację interesów i planów amerykańskich.

Polacy jednak wiedzą jedno – tarcza ma nas osłonić przed Rosją. Jak ma to zrobić, jeżeli Rosjanie mogą uderzyć jednocześnie setkami rakiet dalekiego, średniego i krótkiego zasięgu, kiedy w Polsce ma być 10 silosów i kilka mobilnych systemów przeciwrakietowych – tego już nie możemy się dowiedzieć.

Tarcza ma ponoć wzmocnić nasze bezpieczeństwo. Jak, jeżeli w dalszym ciągu nie wiadomo, jak ma być ona połączona z systemem bezpieczeństwa NATO? Jak, jeżeli cały system ma działać poza strukturami dowodzenia tego układu?

Wróćmy do spraw politycznych. Politycy europejscy, praktycznie wszyscy, poza Czechami, traktują system tarczy jako ciało obce. Podpisanie deklaracji o współpracy w tej sprawie na szczycie NATO w Bukareszcie w tym roku – jest tylko… deklaracją. Wartość tego dokumentu jest żadna. Politycy europejscy, z szefem prezydencji, Nicolasem Sarkozy i szefem całej UE, Jose Barroso, wiedzą doskonale, że interesu z tego, dla CAŁEJ Unii Europejskiej nie będzie żadnego. Wszyscy logicznie i dalekosiężnie myślący zdają sobie doskonale sprawę, że JEDYNĄ alternatywą dla całej Europy jest współpraca z Rosją. Słaba, silna, w kryzysie, czy w rozkwicie, demokratyczna w myśl standardów europejskich, czy autokratyczna – jest częścią Europy, nawet, jeżeli niektórzy, tak jak polscy rusofobii, chcą ją zaliczyć do kulturowej sfery Azji.

Problem tarczy nie zostanie rozwiązany w Warszawie, czy Pradze. Nie zostanie rozwiązany na szczeblu porozumień bilateralnych. Będzie to sprawa ponad narodowa, jeden z elementów globalnego systemu bezpieczeństwa. Sprawy bezpieczeństwa nie będą się rozstrzygały na poziomie umów UE – Rosja, Rosja – USA, czy jeszcze niżej, Polska – USA. One zostaną uregulowane na zasadzie porozumienia USA – UE – Rosja. To są elementy wielokąta politycznego, nowego układu geopolitycznego, do którego trzeba zaliczyć również Chiny, Indie, już niedługo być może Brazylię, jako reprezentanta Ameryki Południowej.

Polska może w tej rozgrywce odegrać rolę znaczącą. Nie jako platforma dla amerykańskich rakiet, lecz jako konstruktywny partner Unii Europejskiej. Polska nie musi siedzieć cicho, może i powinna się domagać, jako kraj graniczny UE i NATO (należy na długo, a może na zawsze zapomnieć o Ukrainie i Gruzji w tych organizacjach) specjalnych gwarancji, ze strony wszystkich stron nowego układu bezpieczeństwa. Aby jednak mogła tego wymagać, musi jednocześnie poprawić swoje relacje z sąsiadami, w tym głównie z Rosją i odbudować relacje z UE. Powiedzmy sobie wprost – powinna porzucić romantyczną, ale nie przynoszącą żadnych korzyści politykę wspierania Gruzji i Ukrainy, a zająć się wreszcie budową swojej pozycji w Europie.

Nowa administracja amerykańska, mająca przede wszystkim na głowie swoje problemy wewnętrzne i uwikłanie w Iraku i Afganistanie, spadek po polityce neokonserwatystów administracji George’a W. Busha, nie będzie chciała rozwijać projektów, ocenianych przez innych jako ofensywne. A tarcza antyrakietowa, nie tylko przez Rosję jest określana jako system ofensywny. I nie chodzi tu o szczegóły natury stricte technicznej, ale również o możliwość reakcji na jej instalacje. Instalując ten system w Polsce, Amerykanie musieliby wziąć odpowiedzialność za bezpieczeństwo naszego kraju. Nie jest to im na rękę, w związku z tym propozycje rosyjskiego prezydenta, Dmitrija Miedwiediewa budowy globalnego systemu antyrakietowego, jako składnika systemu bezpieczeństwa, będą poważnie rozpatrywane po drugiej stronie Atlantyku. Amerykanów nie obchodzi, jak podział sfer wpływów politycznych i ekonomicznych zapanuje w Europie. Dlatego właśnie Polska powinna jak najgłębiej współpracować z Unią Europejską i NATO, jako gwarantami naszego bezpieczeństwa.

Propozycja Dmitrija Miedwiediewa na szczycie G20, w Waszyngtonie, poszła właśnie w tym kierunku. Rosjanie nie chcą tarczy w Europie, proponują militarną i polityczną współpracę. I mają ku temu poważne argumenty, zarówno natury politycznej, ekonomicznej, jak i wojskowej. W wypadku, gdy ich propozycje zostaną zlekceważone, nie cofną się przed instalacją swoich rakiet na terenie Wenezueli…

Na koniec uwaga na temat polskich spraw wewnętrznych, dotyczących tarczy antyrakietowej, a konkretnie jednej osoby.

W sierpniu tego roku, w momencie trwania najbardziej gorących dyskusji i negocjacji na temat instalacji tarczy antyrakietowej w Polsce, Witold Waszczykowski, wówczas jeszcze podsekretarz stanu MSZ udzielił wywiadu dla „Newsweeka”. Wywiad wymykał się standardom politycznym (nie polskim, bo w Polsce cała polityka jest poza standardami), panującym w dyplomacji.Waszczykowski zdradził wtedy tajemnice rozmów polityków ścisłego kierownictwa rządu, czyli rozmów, które powinny być objęte pełną dyskrecją. Stwierdził w rozmowie z dziennikarzem, że wynegocjował w USA umowę, która według niego mogła być gwarancją bezpieczeństwa, ale politycy, w tym Donald Tusk i Radosław Sikorski jej nie zaakceptowali, ponieważ, według niego, nie przyniosłaby ona korzyści rządowi Donalda Tuska.

Witold Waszczykowski wyszedł z roli urzędnika państwowego i wszedł w rolę polityka partyjnego. Przekazując informacje Lechowi Kaczyńskiemu, poza plecami swego ówczesnego szefa – przekroczył uprawnienia. Po drugie – okazał się nielojalny, już prywatnie. Po trzecie – przekazał prasie informacje, które można uznać jako ważne i poufne, z punktu widzenia samych negocjacji z Amerykanami. Informacje o rozmowach swego szefa z politykami amerykańskimi, a przede wszystkim – rozmowy prywatne na temat negocjacji z Danielem Friedem. Oczywiście, po tym wywiadzie Waszczykowski opuścił ministerialny stołek.

Pan Waszczykowski, obecnie wiceszef BBN, przy prezydencie, znów jest na scenie. I to nie jako reprezentant Kancelarii Prezydenta, lecz jako lobbysta strony amerykańskiej! Prowadzi, nie wiadomo w czyim imieniu, zakulisowe rozmowy z urzędnikami obecnej administracji amerykańskiej, w tym z generałem Henrym Oberingem, szefem Agencji Antyrakietowej.

Po usłyszeniu tej informacji, oraz po opiniach, które on wygłasza w mediach, odnoszę wrażenie, że jego działalność i inicjatywa są sterowane – albo przez Lecha Kaczyńskiego osobiście, który próbuje destabilizować i podważać kontakty i relacje polskiego rządu ze Stanami Zjednoczonymi albo, co gorsze,Waszczykowski jest inspirowany przez Amerykanów.

W obu przypadkach tym panem powinna zająć się Służba Kontrwywiadu Wojskowego.

Azrael