Azrael – zwykłe pisanie

„Newsweek” zamieścił coś w rodzaju zajawki książki o Donaldzie Tusku. Dziennikarze tygodnika przesłuchują
premiera z jego życia i ujawniają pewne fakty – a właściwie nie tyle fakty, co ich otoczkę.

Bo o tym, że Tusk wychował się na podwórku (a nie w willi z nadania komunistów) wiemy. I że jego dzieciństwo nie było udane, bo ojciec był srogi, a pieniędzy się nie przelewało (rodzice nie współpracowali z aparatem komunistycznym) – to też wiemy. Jak również to, że działalność opozycyjna i rodzinna kazała Tuskowi walczyć twardo o pozycję w życiu (a nie tkwić w pieleszach mamusi) – i to jest znane.

Tusk liznął życia – i to jego twardych, brudnych elementów. Był kontestatorem wartości – aby później, z dystansu doświadczenia życiowego do nich wracać. Dorastał intelektualnie dość długo – nie był to tak ukształtowany i świadomy człowiek i polityka, jak choćby Jan Maria Rokita, który już w 1989 roku był krakowskim liderem. Może dlatego, że Tusk kumulował doświadczenia długo i były one różnorodne – to procentują one dopiero teraz – ale za to skutecznie.

Media – nie tylko tabloidowe – skupiły się na dwóch elementach z tego wywiadu. Pierwszy to jego nawrócenie do Kościoła Katolickiego – i ślub kościelny w 2005 roku, kiedy dzieci już były dorosłe, a małżeństwo nie tylko długie, ale i po przejściach.

Nie znam motywów tej decyzji Tuska – może i była ona podyktowana koniunkturalizmem i konformizmem. Nie podejrzewam go o to, że tego rodzaju decyzje podyktowane zostały potrzeba ducha. Wprawdzie dorastał późno – ale taka zmiana postaw nie jest zbyt częsta.

Niestety, ten konformizm jest w Tusku bardzo widoczny. Przekłada się na styl rządzenia, na dobór ludzi do współpracy, na podejmowane decyzje. Tusk jest dość silną osobowością – jednak jest podatny na wpływy grup – zresztą wiadomo, że jego siłą (i słabością, co uwidaczniania się coraz bardziej w jego zespole w KPRM) jest grupa doradców, głównie z Gdańska.

Niestety, ten konformizm zaowocował dość wyraźnym uleganiem wpływom hierarchii kościelnej, co było widoczne w sprawach dyskusji o in vitro, maturach z religii – a nawet w sprawie jego uczestnictwa w ingresie Sławoja Leszka Głódzia w Trójmieście. Zapowiadano, że politycy PO będą omijać tego arcybiskupa szerokim łukiem – a jednak Tusk uległ zapewne namowom doradców. (hm, pomyliłem się w sprawie tego ingresu… ale nie zmnienia to faktu, że DT jest wobec KK zbyt uległy).

Druga sprawa – to podpalanie przez premiera w czasach jego pracy w spółdzielni Przyjaźń „marychy”, przy czym otwarcie się przyznał, że w przeciwieństwie do Billa „Cygaro” Clintona – sztachał się dymkiem…

Informacja ważna, jak na polskie warunki, w Holandii zapewne zdziwienie wzbudziło by to, że w ogóle ktoś chce na ten temat mówić… to jest przecież zupełnie naturalne. Ale w Polsce, kraju konserwatywno – katolickim (przynajmniej oficjalnie)?

Dla większości – jak ma nadzieję – społeczeństwa ta informacja nie ma żadnego znaczenia. Gorszy u polskiego polityka byłby coming out, że ktoś się „zaciągał” Kościołem Katolickim, a tak naprawdę – to wierzy tylko w swój rozum… ale takiego odważnego jeszcze w Polsce zapewne długo nie znajdziemy. Wątpię, żeby zobaczył polskiego polityka, który będąc znany z wizyt w kościele, nagle dokonuje aktu apostazji…

Wynurzenia Tuska na temat gandzi zostaną jednak poddane politycznemu PR. Nie zostawia się takich tematów bez komentarzy i nie traci się szansy, aby to odwrócić przeciwko konkurentowi.

Palenie marihuany (oficjalnie) jest zachowaniem niemoralnym – i zapewne zostanie przez politycznych strategów wykorzystane do uderzenia w Tuska, jako deprawatora młodzieży. Tusk zrobił błąd (piajarowski), że nie odciął się wyraźnie od tego i jeszcze powiedział (zgodnie z prawdą, co z kolei może być jego kontrargumentem), że robił to dla zabicia stresu, z powodu ciężkiej pracy i kłopotów rodzinnych.

Tusk dał tym wywiadem solidny materiał dla politycznych speców, spin doktorów – swoich i przeciwnika.

Ale z drugiej strony, jako przeciwnika aktualnego mamy nieudacznika bez prawa jazdy, karty kredytowej, konta i rodziny – a w przyszłości „dmuchanego” profesora z doktoratem z komunistycznego prawa pracy i córką po rozwodzie, ożenioną z synem bonza lewicy… też ładny materiał do rozrobienia politycznego.

Wywiad w „Newsweeku” nie jest hagiografią, książka zapewne też nie będzie. Tusk jest na początku marszu ku prezydenturze i dobrze robi, że „bomby” rozbraja już teraz. Szczere (a na pewno dobrze zaplanowane) wypowiedzi o problemach rodzinnych, popalaniu trawki, kontestatora Kościoła Katolickiego, zderzone z ciężką pracą i działalnością opozycyjną i samoedukacją polityczną – tworzą oblicze polityka, którego blisko do pokolenia awangardy studenckiej Francji i Niemiec końca lat ‘60. To dobre, plastyczne oblicze, które dobrze potraktowane i obrobione – będzie w kontrze do płaskiego, jednowymiarowego – i już zniszczonego jedną kadencją urzędowania Lecha Kaczyńskiego.

Jeżeli oczywiście, po pierwsze, badania zdrowotne pozwolą obecnemu prezydentowi na ponowne kandydowania, a brat dalej będzie go pchał na fotel, na którym wygląda i zachowuje się tak, że pytania posła Palikota są i tak delikatne…

Azrael