W dalszym ciągu jednak obstaję przy swoim, że usługi medyczne nie są jak każde inne, decydują czasami o życiu i śmierci. Jeżeli mogę zafundować nierobowi bułkę, żeby nie umarł z głodu, to operacji, choćby wyrostka, nie jestem w stanie mu zafundować.
Napisałeś: “Jak dlugo w Polsce bedzie panowalo idiotyczne i oparte na naiwnosci przekonanie ze mozliwe jest cos takiego jak jakas bezplatna sluzba - tak dlugo nie ma najmniejszego sensu spierac sie o ksztalt reformy.” Po to, żeby nasi rodacy zmienili to idiotyczne przekonanie, które wpajano im przez dziesięciolecia, muszą się nauczyć, że w życiu nie ma nic za darmo. Niestety nie nauczą się tego z książek, muszą na własnej skórze. Jak wiesz, nie ma nic za darmo, taka nauka też musi kosztować. Bardzo jestem ciekawa, ile jesteśmy gotowi zapłacić za tę naukę współobywateli, zapłacić nie pieniędzmi, ale poranionymi własnymi sumieniami. Nie podobał mi się ten przykład z zębami, bo boję się, że dylematy jakim trzeba by stawić czoło są poważniejsze, niż to czy zafundować zęby sąsiadce, czy ma na nie czekać dwa lata, czy wcale ich nie mieć.
Na koniec jeszcze tylko dodam, ze ja owszem, uważam, że należy spierać się o kształt reformy, może taka debata zmniejszyłaby koszty jakie musimy ponieść za naukę naszych rodaków. Właśnie dlatego włączyłam się do rozmowy u Azraela, chciałam ją podtrzymać. Kiedy czyta się tytuły w gazetach, albo na portalach internetowych, to ma się wrażenie, że najważniejsze dla nas sprawy to: skręty palone przez Tuska w młodości, agenturalność jakiegoś biskupa przed 30-tu laty, przesłuchania ludzi Macierewicza, ostatnia konferencja prasowa Ziobry, albo potwór z Austrii, a istotne sprawy są poruszane tylko w tonie sensacyjnym. Cóż, może gdybyśmy mieli publiczne media, wyglądałoby to inaczej. Ale to już zupełnie inny temat.

Ale- jak się tak słucha opowiastek “narodu”, który operuje się w państwowej klinice przez prywatnego lekarza “po godzinach” - na sali operacyjnej, która stoi pusta, to nie wiem, czy nie warto jednak podejść do tego tematu wnikliwie…

jest to dylemat moralny. W skarajnych wypadkach powinna dzialac dobrze rozwinieta opieka socjalna, na ktora nas, jako panstwa ubogiego nie stac. Byc moze bedzie kiedys stac, jesli pieniadze nasze z podatkow i skladek zdrowotnych beda wreszcie wydatkowane sensownie. Nie powiem : nie obchodzi mnie co sie z nim stanie. Ale coz bede mogla poradzic? Tu potrzebne jest rozwiazanie systemowe. Rzeczywiscie, zrzucic sie mozna na zeby dla sasiadki, ale to nie zalatwia sprawy.

Pozdrowienia dla wszystkich

Pozdrawiam

Witam na moim blogu

Koszyk świadczeń jest śmieszny - ostatnio przerabiałem to jako ojciec, mając do wyboru albo kupić szczepionkę kombinowaną przeciwko bodajże 6 chorobom, albo szczepić malucha tyleż razy. Jak pomnożyć to przez 2-3 razy (bo większość szczepionek podaje się w ratach) to wyjdzie że chcąc korzystać z “bezpłatnej” służby zdrowia musiałbym go zawieźć do przychodni parenaście razy w roku na same szczepionki. Połowa urlopu jak nic… no ale teoretycznie mogłem to zrobić. I to “bezpłatnie”, czyli statystycznie za 250 PLN/miesiąc.

Dla porównania - w Holandii najniższa stawka ubezpieczeniowa to było ok. 30E (dzisiaj może trochę więcej). I nie jest to jakiś wydumany % od wynagrodzenia, ale po prostu tyle a tyle euro miesięcznie za konkretny koszyk świadczeń. Koszyk mniejszy lub większy, z dentystyką lub bez. Jako ciekawostka - ja płaciłem ten większy (nie miałem z pewnych względów wyboru), zawierał on w sobie usługi dentystyczne… i o dziwo wynosił on niewiele więcej niż nasze 250 PLN. Co dowodzi że głównym problemem naszej służby zdrowia jest nie tyle (albo nie tylko) brak pieniędzy, co niewłaściwe ich rozdysponowanie.

A co z resztą społeczeństwa które nie może konkurencyjne, mieć dużych zarobków i pracować od świtu do nocy (co z rodziną? Pomyśl!). Co Oni mogą wtedy zrobić? Umierać?
A to że służba zdrowia “służbą” jako taką nie jest już wiedziałem od dłuższego czasu, dziwi mnie że ludzie wciąż myślą że mogą dostać coś za darmo w tym sektorze.

Jak dlugo w Polsce bedzie panowalo idiotyczne i oparte na naiwnosci przekonanie ze mozliwe jest cos takiego jak jakas bezplatna sluzba - tak dlugo nie ma najmniejszego sensu spierac sie o ksztalt reformy. Rzad nie ma wlasnych pieniedzy i domaganie sie od niego rozwiazywania problemow ktore takowych w duzej ilosci wymagaja jest mysleniem zyczeniowym. Rzad jest reprezentacja spoleczenstwa (ktore jako calosc jest raczej biedne) i musi zabrac aby moc rozdawac.
Byc moze jest to prawda niepopularna ale sadze ze powinnismy domagac sie od politykow uczciwego przyznania sie do niemoznosci rozwiazania problemow nierozwiazywalynch. Bo jest to nieodzowny warunek wstepny do zainicjowania powolnych zmian w mysleniu ogolu.