Azrael – zwykłe pisanie

Dyskusja wokół ustawy medialnej wyzwala w dziennikarzach emocje i postawy, o jakich by nam się nie śniło, podejrzewam nawet, że sami nie wiedzieli, że w obronie układu medialnego, szczególnie układu zależności i koterii w Telewizji Polskiej na ulicy Woronicza, stać ich na takie postawy i opinie – dalekie nie tylko od obiektywizmu dziennikarskiego, ale również od szacunku wobec czytelników i odbiorców programów telewizji, z przyzwyczajenie zwanej tylko publiczną.

I tak, wspominany przeze mnie już niedawno Krzysztof Kłopotowski, twórca programów tak misyjnych, że nadawanych w godzinach późnonocnych (albo wczesnoporannych..) pisze na swoim blogu dyskusyjnym następujące słowa;

Widz widzowi nie jest równy. Na przykład nauczyciel jest ważniejszym widzem od robotnika fabrycznego, ponieważ nauczyciel wychowuje w ciągu życia tysiące młodych osobników a robotnik tylko własne dzieci. Każdy, kto formuje poglady innych ludzi jest tym ważniejszy, im większy jest zasięg jego wpływu. Są to tak zwani liderzy opinii. TVP musi brać ich pod uwagę przy kalkulacji widowni programów misyjnych. Program, który obejrzy tylko kilkadziesiąt tysięcy ludzi może mieć wpływ na setki tysięcy, jeśli trafi do stosownej publiczności. Skrajnym przypadkiem jest reżyser filmowy, który może dotrzeć ze swoją wizją świata do milionów widzów a najskrajniejszym - szef Telewizji Polskiej, który może mieć wpływ na światopogląd całego narodu. Dlatego czepiam się słów prezesa, żeby uniknąć nieporozumień o najpoważniejszych skutkach.

Zadufanie pana Kłopotowskiego i jego poczucie wartości, jako twórcy programów, nie tylko o kinie, ale również pełnych „myśli misyjnych” prowadzi go do tego, że jest wstanie podzielić społeczeństwo na tych lepszych i gorszych, czyli tych, którzy ZROZUMIEJĄ I PRZEKAŻĄ dalej jego „misję”, oraz na tych, którzy nie są warci tego – bo wychowują tylko dzieci. Misja ma polegać na tym, że robi się programy dla „liderów” - reszta może spadać. Liderzy zrozumieją przesłanie – czyli zostaną zaprogramowani według norm pana K. - reszta się nie liczy.

To nic innego, jak próba manipulacji, wręcz tresury widza, schlebianie „elitom” - ale tylko takim, którzy się z panem twórcą zgadzają. Pan Kłopotowski nie widzi, że pachnie to totalitaryzmem.

Jednak pisanie Pana Kłopotowskiego jest niszowe – tak jak niszowe są jego wytwory, obecne w TVP Kultura tylko dla tego, że u władzy telewizji jest taki układ polityczny – czym innym jest natomiast artykuł dziennikarza Igora Janke, z sobotniego wydania „Rzeczpospolitej”.

Rzecz nosi tytuł „A statek płynie” i tyczy się Andrzeja Urbańskiego, obecnego prezesa TVP.

Przyznam się – artykuł jest doskonale udokumentowany, poparty wypowiedziami rozmówców, z którymi Janke się spotkał, lub których wypowiedzi uzyskał, spotkał się też z samych prezesem – znanym pod dźwięcznym pseudonimem „Ponton”. Okazuje się, że to pseudo nie oddaje tylko zewnętrznych cech Andrzeja Urbańskiego – ale również jego cechę niezatapialności politycznej. Urbański już kilkakrotnie wychodził obronną ręką z wielu problemów nie tylko politycznych – ale również aferalnych, jak choćby ciemne interesy z baronem SLD, Nawratem – który zresztą bywał w otoczeniu Marka Dochnala. Tego w artykule redaktora „Rzepy” nie znajdziemy – bo dobrał om sobie rozmówców znających pana prezesa – ale tylko z jednej, dobrej strony. Tak to jest, że innych pewnie nie było – jak choćby kolegów z upadłego dziennika „Express Wieczorny”, który jako lenno dla Porozumienia Centrum, z koncernu RSW „Prasa – Książka - Ruch” został przejęty, wykorzystany politycznie na początku lat ‘90, wydojony – i porzucony, jak gumowa pamiątka gwałtu politycznego na gazecie…

Urbański oburza się zresztą, że jego misja w TVP nie ma żadnych konotacji z tamtym okresem, ponieważ on przyszedł do TVP „robić telewizję”, a nie realizować zlecenia polityczne Jarosława Kaczyńskiego – bo przecież nie był członkiem partii, obejmując to stanowisko. Janke nie wierzy, na szczęście w te zapewnienia, ale nie próbuje ciągnąć tego tematu dalej – i pokazać, czym jest telewizja pod rządami Urbańskiego – często zresztą porównywanego do Roberta Kwiatkowskiego, szefa TVP za czasów rządów Leszka Millera.

Ilość ciepłych słów, pochwał, jakie się ze szpalty gazety wylewają pod adresem Urbańskiego – przekracza normy uznane dla panegiryków i listów pochwalnych.

Tak więc, według rozmówców redaktora Janke i jego samego, niezależny pan prezes Urbański jest po kolei;

Inteligentnym wizjonerem;
Człowiekiem walki;
Ma zdolność utrzymywania się na powierzchni i porywania do walki, z wielką zdolnością do analiz i przewidywania ruchów przeciwnika;
„Wybitny umysł, który rozmiarem kapelusza mógłby przykryć niejednego polityka i intelektualistę” (Maciej Strzembosz)
Ma wizje (?)
Erudyta, miłośnik historii, marzący o wielkich projektach
„Bardzo inteligentny, dużej klasy polityk, wizjoner. Bardzo elastyczny. Świetny negocjator” (Józef Orzeł)
„Niezwykle inteligentny. Jednocześnie bardzo ciepły człowiek” (Jan Polkowski)
Barwny, kontrowersyjny, wzbudza emocje. Elastyczny i lojalny. (To już sam redaktor Janke – ale nawet „kontrowersyjny” brzmi tu jak – niezależny).

Redaktor Janke pisze o tym, co zresztą widać i czuć, o czym pisze się od dawna – i co zresztą było powodem porzucenia przez niego prestiżowego, samodzielnego programu w TVP 3 – że Urbański jest lojalnym stronnikiem braci Kaczyńskich, że brał udział aktywny i bezkompromisowy w kreacji politycznej Lecha Kaczyńskiego – że jest właśnie lojalny i elastyczny. I to chyba właśnie pana redaktora mocno pociąga w Urbańskim – właśnie ta elastyczność i umiejętność lawirowania. Nie czuje się dezaprobaty w fragmencie artykułu, gdzie opisywane są przykłady nepotyzmu i budowania zaplecza politycznego, przy zatrudnianiu Patrycji Koteckiej w TVP – bo to nie Urbański ją zatrudniał, tylko Janusz Grzelak – jako polisę ubezpieczeniową dla PiS, Tylko że Grzelak to człowiek Urbańskiego.

Artykuł Igora Janke nie ukazał się przypadkowo, to oczywiste. W momencie, kiedy trwa dyskusja wokół ustawy medialnej, każdy głos za obroną status quo jest ważny – za każdą cenę. I Urbański, wizjoner i genialny strateg, jak to wynika z artykułu – jest potrzebny. Nie ważne są jego konotacje polityczne, serwilizm i zadaniowość – ważne jest dla redaktora Janke, że idzie gra polityczna, w której trzeba się opowiedzieć po określonej stronie. Trzeba się opowiedzieć przeciwko Platformie Obywatelskiej. A Urbański jest potrzebny – bo on się może dogadać z „komuchami” z SLD i to on ma właśnie prowadzić rozmowy o odrzuceniu veta prezydenta do ustawy medialnej – za konkretne fructa w TVP i innych mediach publicznych. Są to słowa wprawdzie nie samego redaktora Janke – lecz jednego z bliskich współpracowników prezesa – ale znów pozostają bez echa.

„Rzeczpospolita” uchodzi już powszechnie za organ pisowski. Pisowski politycznie – i twardy światopoglądowo – taki narodowo – katolicki. Jednak pryncypia idą na bok, kiedy staje się do walki o własne, korporacyjne interesy, interesy prawicowych dziennikarzy. Wtedy pojawiają się właśnie takie wypowiedzi, jak redaktora Kłopotowskiego – czy artykuły, jak Igora Janke, który jest gotowy napisać apologię prezesa Urbańskiego – bo ten, jako ostatnim obok Krzysztofa Czabańskiego – daje gwarancję obrony układu medialnego prawicy w mediach publicznych

Są dziennikarze, którzy nie mają poglądów – lecz przejmują je od swoich interlokutorów, w zależności od sytuacji i aktualnych potrzeb – a może zleceń. Szkoda, że próbują tylko na lewo i prawo (bardziej prawo…) ciągle wspominać o swojej niezależności.

W czasach rządów Prawa i Sprawiedliwości redaktor Janke bardzo nerwowo reagował, kiedy usiłowano mu przyczepić łatkę publicysty reżimowego.

Bronił swej niezależności, podskakuje na foteliku, kiedy ktoś mu próbował imputować serwilizm wobec ekipy rządzącej Jarosława Kaczyńskiego. Pisząc jednak w takim medium jak „Rzepa” i przebywając w pewnym środowisku - Lisickiego, Zdorta, Ziemkiewicza, Gottesmana, Terlikowskiego, – przechodzi się „dymem” i atmosferą redakcji – ulega się zaczadzeniu, pewnej manierze – i siłą rzeczy – zaczyna się pisać nie po swojemu – ale tak, aby artykuł zmieścił się w linii gazety. I już się nie jest niezależnym dziennikarzem – lecz stroną w sporze.

Może dlatego wybitni felietoniści, tacy jak Stomma, Passent, Michalkiewicz piszą w domu, a do redakcji wpadają po kasę.

Artykuł redaktora Janke ukazał się w wydaniu sobotnio – niedzielnym „Rzeczpospolitej”, w dziale „Plus – Minus”, takim trochę lżejszym dodatku. Tylko, że gazeta ta jest gazetą opinii – i nawet coś lekkiego w formie – a ten artykuł nie jest nawet lekki – ma określony ciężar.

I niestety – artykuł nie jest ani miarodajny, ani bezstronny. Jest zaangażowany – i to w złą sprawę.

Azrael

[Źródło: "Rzeczpospolita"]