Azrael – zwykłe pisanie

Czegoś takiego jeszcze nie czytałem, ani w prasie, ani w necie, jest to poza standardami dziennikarskimi.

Igor Janke, dziennikarz „Rzeczpospolitej”, umieścił na swoim blogu, w portalu Salon24 artykuł, w którym skarży się, że premier, Donald Tusk bojkotuje ponoć jego macierzystą gazetę i nie chce udzielić dla niej wywiadu.

Janke opisuje peregrynacje redakcji jego gazety i jego własne, zmierzające ku temu wywiadowi. Już na początku stwierdza, że jest to właśnie bojkot, bo szef rządu, według niego, nie ma prawa odmowy wypowiedzi na pytania dziennikarzy – bo „Rzepa” to jednak z trzech najważniejszych gazet w Polsce, a w ogóle Skarb Państwa ma 49% udziałów w spółce, która to wydaje gazetę. Nie omieszka oczywiście przypomnieć, że Jarosław Kaczyński też nierówno traktował media i wzbudzało to protesty. Tylko nie pisze – czyje protesty, a to, jak się dalej okaże, ma swoje znaczenie.

Po opisie różnego rodzaju podchodów pod Donalda Tuska, i po tym, jak premier na jednym ze spotkań z dziennikarzami powiedział, że do tego wywiadu dojdzie, Janke stwierdza, że powodem ponownego uchylenia się od spotkania jest niechęć rozmowy z naczelnym gazety, Pawłem Lisickim, który miał się znaleźć w zespole przeprowadzającym rozmowę z szefem rządu.

Po ostatnim powrocie premiera z zagranicy,, z wizyty w Izraelu, biuro prasowe premiera, zresztą po telefonie samego Igora Janke, oświadczyło, że w najbliższym czasie w kalendarzu premiera nie ma wolnego terminu.

Janke wysuwa trzy wnioski;

Premier złamał publicznie dane słowo.
Premier chciał wpływać na skład przepytujących go dziennikarzy.
Premier nierówno traktuje polskie media. Dyskryminuje jedne, promuje inne.

Najprościej byłoby napisać – masz Grzegorzu Dyndało, co chciałeś i na co zasłużyłeś! Przez tyle miesięcy „Rzeczpospolita” faworyzowała rządy PiS – a po wyborach 2007 jednoznacznie przeszła na pozycje opozycyjne, że sprawa jest jasna – kara zasłużona.

Jednak warto się temu przyjrzeć bardziej wielostronnie.

Otóż wydaje mi się, że tego rodzaju artykuł na blogu, u Igora Janke, jest działaniem nie spontanicznym, lecz zamierzonym, mającym na celu wzbudzenie szerszej dyskusji – jest to sygnał do szerszego ataku, nie tylko na politykę informacyjną rządu. Jest to także osobista reakcja dziennikarza, który poczuł się urażony w swojej ambicji – i wyraz frustracji, mówiący o tym, jak się reaguje, kiedy ktoś śmie mu odmawiać.

Donald Tusk ma prawo udzielać wywiadów komu chce, i na warunkach partnerskich, partnerskich dla obu stron.

Uważam oczywiście, że szef rządu powinien jak najszerzej informować o działaniach swoich i swojego rządu – i w miarę możliwości udzielać wywiadu wszystkim znaczącym gazetom i mediom elektronicznym. Nie jest tom jednak nigdzie zapisane – i obligatoryjne dla wszystkich mediów. Od tego, komu i na jakich warunkach i w jaki sposób udzielać informacji – jest jego biuro prasowe i centrum informacyjne KPRM.

Nie ma kompletnie znaczenia, że „Rzepa” ma 49% udziałów państwa, ten argument Jankego oznacza, że to niby stawia ją w pozycji uprzywilejowanej. Czyli, że już nikt nie miałby prawa, z pośród członków rządu i polityków sejmowych odmówić wywiadu… kuriozalne, nieprawda?!

Janke używa mocnego słowa – bojkot. Tylko, że nikt nie unika na konferencjach i briefingach dziennikarzy „Rzepy”, ba, nie ma nawet ze strony członków rządu, czy PO sygnałów, że gazeta ta nie cieszy się uwagą Nikt nawet nie pisze i nie mówi o niej, jako o medium polskojęzycznym, pomimo kapitału brytyjskiego, i to aż w wysokości 51%… a pewien polityk zwykł się tak wypowiadać o innej gazecie…i zabraniał się jej wtrącać w sprawy Polski.

Igor Janke sugeruje, że Tusk nie chce rozmawiać z Pawłem Lisickim i jest to dla niego niedopuszczalne, bo według niego to redakcja deleguje dziennikarza do spotkania. Zasada słuszna, ale tylko zwyczajowo, i nie jest nigdzie zapisana. A praktyka wskazuje, że jednak politycy, których pozycja na to pozwala – wybierają sobie żurnalistów, z którymi chcą się spotkać – i ignorują tych om nie przychylnych.

A „Rzeczpospolita”, a w szczególności właśnie jej szef, to nie jest krystaliczna bezstronność i pełna etyka dziennikarska.

Warto przytoczyć pewną opinię, z wywiadu dla branżowego miesięcznika „Press”.

“Z kolei sam Wróblewski tak wspomina swoje starania o posadę redaktora naczelnego ”Rzeczpospolitej” wiosną ub.r.: ”Tuż przed jednym ze spotkań zadzwoniła osoba zbliżona do środowiska PiS-u i poprosiła o pilne spotkanie. Znaliśmy się wcześniej, więc rozmowa toczyła się otwartym tekstem. Ten człowiek postawił mi propozycję – zostanę naczelnym Rzepy na pół roku, potem zastąpi mnie Paweł Lisicki, a ja zostanę prezesem Presspubliki. O powiedział, że trzeba się jeszcze spotkać z Jarkiem. To było chore wycofałem się.””

Prawda, jakie ciekawe? Człowiek przyniesiony w teczce ze znaczkiem PiS. A sam Igor Janke kilkakrotnie wspominał o przyjaźni łączącej go ze swoim szefem.

Czy w związku z tym premier ma obowiązek rozmowy z kimś, kogo namiestnikiem jest jego główny oponent polityczny? Chyba jednak nie.

Dla przypomnienia – Jarosław Kaczyński wywiadów dla „Sygnałów Dnia” udziela tylko Jackowi Karnowskiemu – i są one nagrane, co rodzi podejrzenie, że również korygowane i przycinane.

Na koniec generalia i ciekawe postscriptum tej sprawy, w kontekście niezależności dziennikarskiej.

Jarosław Kaczyński, w trakcie swoich rządów z pełną konsekwencją bojkotował niektóre media, w tym „Gazetę Wyborczą” i TVN. Z redakcji „Rzeczpospolitej” słychać było, że ma do tego prawo, bo przecież on i jego partia są przez tamte media atakowani. A „Rzepa” wywiady miała – bo szła „po linii”. I nie czytałem głosów oburzenia i nawoływań samego redaktora Janke do zaniechania tego procederu ze strony byłego premiera.

Niestety, „Rzeczpospolita”, obok „Gazety Polskiej” jest drugą gazetą partyjną Prawa i Sprawiedliwości – i mocno sobie na to zapracowała. Nie jest niezależną gazetą, jej główni komentatorzy polityczni mają ściśle zdefiniowane poglądy – zbliżone do partii Jarosława Kaczyńskiego. To kosztuje, za to się płaci.

I na koniec puenta osobista, samego Igora Janke.

Pan redaktor chwali się niezależnością swego dziecka, Salon24. Pisze emocjonalny (a może wyrachowany?) artykuł na temat rzekomego bojkotu jego macierzystej gazety – choć nie jest ona skonfederowana z portalem.

A w kilka godzin później na stronie głównej portalu pojawia się notka, autorstwa… Igora Janke, namawiająca do oglądania i zachwalająca program Jana Pospieszalskiego, największego manipulatora prawicowego wśród dziennikarzy telewizyjnych, prowadzącego program „Warto oglądać” - kwintesencję dziennikarstwa dworskiego, do tego jeszcze w telewizji innego nominanta pisowskiego – Andrzeja Urbańskiego.

Igor Janke w trakcie rządów Prawa i Sprawiedliwości napisał kilka tekstów, w tym o Lechu Wałęsie, Aleksandrze Kwaśniewskim (słynny artykuł oparty o „anonimowych informatorów”), którymi przekroczył granicę, która dzieli dziennikarza niezależnego od dziennikarza stojącego po określonej stronie.

Dziś dołożył następną cegiełkę do tego muru granicznego.

Azrael

* Igor Janke o ”bojkocie”