Azrael – zwykłe pisanie

Coraz mniej chętnie otwieram telewizor i słucham programów informacyjnych, a także publicystycznych, rzadziej niż jeszcze pół roku temu nawet, czytam gazety i przeglądam internet w poszukiwaniu informacji politycznych. To nie jest znużenie politycznym życiem Polski i społeczeństwa – to jest niesmak.

Czytając i słuchając polityków w Polsce coraz mniej mam wątpliwości, że ich cele polityczne, cele długoterminowe i doraźne mają coś wspólnego z interesem społecznym, moim interesem, jako obywatela, jeszcze, tego kraju. I mam również takie wrażenie, że większość myślących obywateli, a przez takich mam na myśli tych, którzy świadomie i krytycznie potrafią przyjmować i analizować informacje – podziela mój pogląd.

To, że polityka jest nierozerwalnie związana z kłamstwem i obłudą – nie jest chyba dla nikogo tajemnicą. Ale to, że polityk powinien się kierować interesem swojego wyborcy, swego środowiska, które go wybrało – to dla mnie jest w dalszym ciągu rzecz nie do przyjęcia.

Ktoś kiedyś sformułował pojęcie „małej ojczyzny”, tego miejsca w którym żyjemy, a także – dla którego powinniśmy żyć. Leszek Kołakowski powiedział swego czasu o ziemi radomskiej, na której się urodził;

„To miasto, czy wieś w której się urodziliśmy, to środek świata. To przestrzeń niewielka, w której się obracamy – nasze domy, ulice, cmentarze, kościoły, to przestrzeń niewielka wielkim wysiłkiem ludzkim zabudowana, przez wojny niszczona i odbudowywana, to centrum świata”.

To oczywiście nie chodzi tylko o określoną przestrzeń geograficzną, lecz głównie o miejsce, w którym ktoś się duchowo ukształtował, i dla którego jest to miejsce, dla którego powinien żyć i pracować.

Oczywiście – ta przestrzeń, wraz z sytuacją osobistą – a niekiedy, niezależnie od nas – może się zmieniać. Może ulec radykalnie zmianie. Ale jeżeli nastąpi to siłą – to tak jakbyśmy zostali wykorzenieni, pozbawieni prawa do swoich osobistych przeżyć, doświadczeń.

Bez zrozumienia pojęcia „małej ojczyzny”, wspólnoty – nie ma pojęcia dobra wspólnego narodu. Każdy, kto uległ przeniesieniu ze swojej „małej ojczyzny” i poddał się ideologii, która jest oderwana od jego doświadczeń wspólnoty – nie będzie rozumiał konieczności działania na rzecz ogółu.

Patrząc na to, co się działo wokół Traktatu Lizbońskiego w ostatnich tygodniach, mam takie wrażenie, że większość polityków zapomniała, że celem nadrzędnym w tej całej sprawie jest, po pierwsze, interes ogółu, po drugie – interes małej społeczności, czyli – małej ojczyzny – z którego bezpośrednio wynika interes rodziny.

Nie mogę zrozumieć, jak polityk, wywodzący się na przykład z miasta, które odżyło dzięki programowi pomocy z Unii Europejskiej, czy wsi, która odżyła dzięki holenderskiemu chłopu, który zainwestował w przetwórstwo rolne – może świadomie i bezkrytycznie powtarzać, że polska integracja z UE jest zła i nie powinniśmy jej powiększać? Tak samo nie jestem wstanie zrozumieć, jak polityk partii antyunijnej może sprawować funkcję eurodeputowanego? A szef koncernu medialnego, opartego o datki ludzi, i plującego ze swoich mediów codziennie na Unię, polityków jej sprzyjających – może wyciągać łapy po pieniądze do Brukseli?

Manipulacja ludzi, którzy cynicznie oderwali się od swoich korzeni – lub te korzenie zastąpili protezami – jest dla mnie nie do przyjęcia. Posługiwanie się ideologicznymi łamańcami, szermowanie hasłami narodu i patriotyzmu, a z drugiej strony – cynicznie, na potrzeby własne, korzystania z dobrodziejstw, które nie wynikają ani z ich pracy, ani z osiągnięć i działanie wbrew interesom swoich wyborców, interesom „małej ojczyzny” – to coś, co nie powinno się mieścić w kanonie uczciwości politycznej.

To nie tylko zresztą jest kwestia relacji Polska – UE, czy Traktatu z Lizbony. Podobne wrażenie można odnieść, przyglądając się niektórym strajkom w służbie zdrowia, czy w górnictwie.

Ostatni strajk w szpitalach radomskich dotyczył nie placówek, w których lekarze zarabiali po 1,400 złotych, lecz takich, w których zarabiali trzykrotnie, a nawet czasem jeszcze dużo więcej. Panowie lekarze w tych szpitalach za nic mieli własną „małą ojczyznę”, w której działali inni pracownicy, byli pacjenci i środowisko miasta. Im tylko cynicznie zależało na wykorzystaniu, we własnych celach i poprzez szantaż prawa, wprawdzie im przysługującego – ale w tym wypadku działającego ewidentnie na niekorzyść całej wspólnoty. Nie chodziło o poprawę stanu i sytuacji całego szpitala, dla dobra społeczności – lecz o własne, bardzo wąskie cele. Doprowadzili do likwidacji kilku oddziałów – dopóki się nie przekonali, że to działanie „pod siebie” obraca się przeciwko nim.

Strajk w kopalni „Budryk”, wszczęty przez związek „Sierpień ‘80” był klasycznym strajkiem politycznym, w którym grupka strajkujących złamała nie tylko wszystkie możliwe prawa – ale również zagroziła interesowi 80% całej załogi kopalni. Ze szkodą dla „małej ojczyzny” górniczej.

Tego rodzaju działania na niekorzyść dobra wspólnego i dalej – dobra Polski – można znaleźć więcej. Jest ono z reguły wynikiem unurzania się ludzi w ideologię, źle rozumiane pojęcie interesu grupy, w jakiej się aktualnie działa, czasem zaczadzenia doktryną, czy religią.

Niestety – wynika to z tego, że Polacy nie są taką jednością i Narodem, za jaki by chcieli uchodzić. Warto sobie przewertować historię, popatrzeć, że ostatni prawdziwy piastowski król zmarł w 1370 roku, że potem Polską rządzili Litwini, Szwedzi, że na tronie Polski był i Węgier i Francuz, że miasta zostały założone przez Niemców – że Unie Litewska i Ruska, że duża część szlachty ma korzenie litewskie, ruskie, żydowskie…

Może właśnie dlatego „genetyczni patrioci”, którzy tak szermują hasłami polskości i polskiego interesu narodowego – to tak naprawdę są to półinteligenci i ćwierćinteligenci, często do tego ubabrani w komunizm, jak Jerzy Robert Nowak czy Bender? Może ich korzenie to nie pokłosie prawdziwego tygla Polaka – wielonarodowca – lecz bierze się z doświadczeń pszenno – buraczanych?

Pojęcie „naród”, ta doktrynerska konstrukcja myślowa, służy politycznym grupom interesu do realizacji polityki zawłaszczania państwa, czyli obywateli – a właściwie – do manipulowania nimi. Główną korzyść z hasła „interesu narodowego” odnoszą właśnie te grupy nacisku, grupy interesu czy grupy aktualnie trzymająca władzę.
Gdyby nawet ugrupowania partyjne chciały działać uczciwie w interesie wszystkich obywateli, to po pierwsze, nie potrafią zdefiniować, co tym interesem jest naprawdę, a co nie jest, po drugie, interesy poszczególnych przedstawicieli narodu są ze sobą sprzeczne, a najważniejsze jest to – że a trakcie sprawowania władzy – interes społeczny zlewa się z interesem własnej partii ugrupowania – jednostki nawet..

I już na koniec – jest dość paradoksalne, ale większość tych ludzi, którzy wyszli poza poza obszar „małej ojczyzny”, rozumianej tu, jako dążenie do dobra wspólnego – to ludzie, którzy nie znają Świata. Dla nich, uwikłanych w różne własne fobie – świat jest tylko dwuwymiarowy, zakreślony albo ciasną doktryną polityczną albo religią. To są ludzie, którzy podobnie, jak Jarosław Kaczyński nie rozumie internetu – nie rozumieją zasad funkcjonowania świata współczesnego, relacji Polski w układach politycznych, ekonomicznych. Na szczęście – ci ludzie już odchodzą, nawet będąc jeszcze młodymi – są już mentalnymi starcami.

Azrael