Azrael – zwykłe pisanie

To może i jest metoda, na polityczne samobójstwo – rozbić sobie głowę o mur, jaki się samemu zbudowało.

Prawi i Sprawiedliwi wyszli ze swoją propozycją ustawy o ratyfikacji Traktatu Lizbońskiego dokładnie na dzień przed pierwszym czytaniem w Sejmie. I proszę nie wmawiać, że protest narastał w partii i środowisku od jakiego czasu i był wynikiem wcześniejszej uchwały PO o możliwości powrotu zapisów o Karcie Praw Podstawowych.

Działania Jarosława Kaczyńskiego były skutkiem gwałtownie spadającego poparcia. Jest pewna bariera sondażowa, spadnięcie poniżej której może wywołać efekt synergii – następuję połączenie różnych czynników, które w efekcie się wzmacniają – w tym przypadku dając dalszy pogłębiający się efekt. Dla PiS ten wskaźnik wynosi, według mnie – 20%. Obok spadku w sondażach – zapewne mamy do czynienia z pękaniem spójności w samej partii, następnie czynnik zagrożenia wewnętrznego , czyli możliwość powołania nowej partii, pod patronatem Tadeusza Rydzyka – i zostało to uzupełnione o katalizator – czyli decyzję Jarosława Kaczyńskiego o wolcie politycznej.

Kaczyński zauważył, że wszystkie działania, nawoływania do intelektualistów, młodzieży, szukanie innych źródeł elektoratu – nie przynoszą skutku – a wręcz odwrotnie – mogą go pozbawić resztek dawnych wyborców Samoobrony i Ligi Polskich Rodzin, których przygarnął. Postanowił w związku z tym otworzyć, starym zwyczajem, nowy konflikt, zrobić woltę w stronę pozycji twardych, antyunijnych – i jak już napisałem – na dzień przed głosowaniem „zaskoczył” sprawą preambuły i zapisów w ustawie ratyfikacyjnej.

Dla Kaczyńskiego nie jest ważne, jaki będzie obszar ataku, nie ma kompletnie znaczenia, jakiej dziedziny będzie to dotyczyło. Liczy się przeciwnik – czyli Platforma Obywatelska – i liczy się gra. Gra cyniczna, brutalna i szkodząca wizerunkowi kraju.

Jak już wielu napisało, powiedziało i udowodniło – zapisy proponowane przez PiS nie mają żadnego znaczenia, są one tylko elementem propagandowej walki, tematem dla wyborców tej formacji – a nie autentycznym problemem. Gra interesem Polski – i być może całe wspólnoty europejskiej – nie ma dla niego żadnego znaczenia. Zapisy nie zmieniają ani o jotę TL i zaciemniają tylko obraz jego gfaktycznych zapisów.

Kaczyński tym razem jednak gra bez żadnego pola manewru – nie ma możliwości rozgrywania w Sejmie jednych przeciwko drugim. Gosiewski łazi dziś po salach i korytarzach sejmowych, mizdrzy się do kamer telewizyjnych, że ma jakieś propozycje i czeka – ale tak na prawdę nie ma nic. A PO, SLD i PSL są zgodni i widzą, że twarde podejście do tematu i wspólny front – to jedyna droga do sukcesu. I pokazują Gosiewskiemu i Kaczyńskiemu gest Kozakiewicza.

Scenariusze są takie – PiS ustępuję (jak mi jeden z internautów podpowiedział – być może pod wpływem Kościoła), referendum (decyzja za dwa tygodnie – jutro raczej takowej nie będzie), głosowanie (też raczej za dwa tygodnie), przy rozłamie – i de facto rozpadzie Prawa i Sprawiedliwości – i ostatni, najmniej możliwy, scenariusz, bo będący na tym etapie niemożliwy ze względu na arytmetyką sejmową – czyli przedterminowe wybory. I każdy z nich jest porażką, nie tylko wizerunkową - ale przkładającą się wymiernie na spadek popularności i głosów wyborczych.

Tak to wygląda na dzień dzisiejszy. Oczywiście – opierając się tylko na dostępnych informacjach – bo być może w samym PiS zachodzą rzeczy, o których nie wiemy.

Kaczyński prowadził w trakcie swojej dwuletniego panowania wiele mniejszych i większych potyczek – ale zawsze było tak, że zostawiał sobie jakieś pole manewru, począwszy od gry z formowaniem rządu, poprze kolejne iteracje rządowe – aż po grę va banque z wyborami w 2007 roku, która obnażyła jego niemoc. Obecna potyczka jest wojną, gdzie za Kaczyńskim jest ściana lasu – a w nim wilki, które mogą go rozszarpać – a przed nim – mur, który sam zbudował i którego nie jest wstanie ani przeskoczyć, ani zburzyć.

Jest jednak coś, co jest nie do przyjęcia. Tym czymś jest ponad polityczny interes państwa i jego społeczeństwa. Gra w myśl i na rzecz własnych interesów politycznych wizerunkiem Polski na arenie międzynarodowej – to rzecz nie do zaakceptowania – i odpycha, już na stałe, elektorat centrowy, który jest więcej niż pozytywnie nastawiony do naszej integracji z UE. Otwarcie sporu w tej dziedzinie – to przykład działania na niekorzyść naszych interesów nie tylko w Unii Europejskiej – ale w całej polityce zagranicznej. Jest to oczywiście również związane z niedoskonałością zapisów w Konstytucji RP, która, według mnie, zostawia zbyt dużą dowolność w interpretacji uprawnień urzędu prezydenta RP. Widać to także w obecnej sytuacji, gdzie prezydent nie próbuje nawet mediacji w sprawie rozwiązania konfliktu – lecz jest stroną, która przyłącza się do szantażu Prawa i Sprawiedliwości.

W danej sytuacji siła merytoryczna jest po stronie PO. To PiS i jej prezydent doprowadzili do wynegocjowania i podpisania Traktatu Lizbońskiego, to oni przedstawili go ogółowi społeczeństwa jako sukces. I teraz już, kiedy próbują to przedstawiać inaczej, kokietując eurosceptyków – są szantażystami.

Kaczyński nie jest człowiekiem który potrafi przyznać się do błędu i potrafi pójść na kompromis. I to będzie go drogo kosztowało. Będzie kosztowało również Polskę i jej pozycję w UE – bo wbrew pozorom samo przyjęcie traktatu nie kończy jeszcze prac nad struktura organizacyjną i prawną instytucji unijnych. Cała ta zadyma tylko osłabia naszą pozycję w rozmowach wielostronnych.

Prawo i Sprawiedliwość działa jako spadkobierca Samoobrony i Ligii Polskich Rodzin – i stosuje dokładnie taką samą technikę i retorykę działania. Jest już nie partią prawicy, dla której wartości konserwatywne, uczciwość i etyka działania są ważne. Jest partią populizmu i antyeuropejskości.

Azrael