Referendum czy wybory?
Nie byłem do tej pory zwolennikiem referendum na temat przyjęcie, bądź odrzucenie Traktatu Lizbońskiego.
Zapis na temat ratyfikacji tego rodzaju umów międzynarodowych w Konstytucji RP jest jasny, Polacy w 2003 roku wyraźnie opowiedzieli się w referendum unijnym, za Polską w rodzinie europejskiej. Poparcie dla naszego uczestnictwa w Unii – stale rośnie, wynosi ponad 80%, a w Sejmie znalazły się partie, które popierają, przynajmniej tak do tej pory było, nasze uczestnictwo UE. Pozostałe siły polityczne, które w integracji europejskiej widziały zło, które zresztą przed wyborami opierały swoją kampanię również na negacji naszego uczestnictwa w Wspólnocie – zostały odrzucone przez społeczeństwo. Zarówno więc z punktu widzenie prawa, praw demokracji i pragmatyki politycznej – referendum nie broniło się w żaden sposób, jakby głośno Zawisza z Jurkiem, Górskim i Giertychem nie krzyczeli.
Dla porządku – choć pewnie wszyscy zainteresowani pamiętają;
Nasz brat, pedofil
Kilka dni temu, wspominając o aferze w kościele szczecińskim, napisałem, że nie warto się tą sprawą szerzej zajmować, bo i tak za jakiś czas okaże się, że winnymi całej sprawy jest „Gazeta Wyborcza”, dominikanin Marcin Mogielski, który sprawę ujawnił, chłopcy, którzy nieopatrzenie ujawnili działania księdza Andrzeja – a wcale nie biskupi, którzy „z całą mocą i niezwłocznie” przystąpili do wyjaśnienia sprawy z roku 1995.
No i miałem rację, z tym, że jak się okazuje – winnych jest dużo więcej.
