Azrael – zwykłe pisanie

Polityka i media nie znoszą próżni, więc co jakiś czas, szczególnie w martwych okresach, pojawiają się na scenie nowe postacie, efemerydy polityczne, czasami odgrzewane są stare kotlety. Przed wyborami samorządowymi był to słynny kandydat na prezydenta Białegostoku, Krzysztof Kononowicz, który chciał „żeby nie było bandyctwa, złodziejstwa i niczego”. Ostatnio do mediów został znów dopuszczony naczelny trefniś, żeby nie powiedzieć – klaun – Janusz Korwin Mikke, który najlepiej się czuje w parze z Jerzym Urbanem… Pat i Pataszon.

Środowiska „patriotyczne i niepodległościowe” też mają swojego Kononowicza. To Bogdan Czajkowski, przywódca strajku studenckiego na Politechnice Warszawskiej z roku 1968.

Jestem całkowicie przekonany, że 95% obserwatorów sceny politycznej usłyszało o Czajkowskim po raz pierwszy w piętek, 7 marca, w trakcie uroczystości w Pałacu Namiestnikowskim. Czajkowski odmówił przyjęcia z rąk Lecha Kaczyńskiego Komandorii Orderu Odrodzenia RP. Konsternacja, jak zapadła w sali i przed telewizorami, była równa tej, jaką odczuwano z faktu niezaproszenia Adama Michnika na uroczystość.

Oczywiście, na początku sądzono, że gest Czajkowskiego wynika z protestu przeciwko temu, że pominięto Adama Michnika. Jednak już tego samego dnia wieczorem Bogdan Czajkowski rozwiał te wątpliwości, przyznając, że jego protest wynikał z tego, że polscy parlamentarzyści przystępują do ratyfikacji Traktatu Lizbońskiego, bez koniecznego, według niego, referendum. Cytat z Bogdana Czajkowskiego;

SPRZECIW WOBEC POŚPIESZNEJ RATYFIKACJI TRAKTATU REFORMUJĄCEGO, PONAD GŁOWAMI NARODU, BO BEZ REFERENDUM! [Więcej - samo rozgoryczenie nie popchnęłoby mnie do tak dramatycznego kroku, choć gorzko jest przyjmować nagrody od RP, która - drugą ręką - “wypędziła” mnie na banicję, której się poddałem!]

Przytoczyłem ten cytat, dlatego, że opisuje on stan ducha nowej gwiazdki sceny politycznej.

Od razu zastrzegam się – nie znam historii Bogdana Czajkowskiego, jego życia po roku 1969. Nie można odnaleźć w dostępnych źródłach jego drogi życiowej, kariery społecznej, tego, czy i jak działał w konspiracji niepodległościowej, czy był w „Solidarności”, czy podlegał represjom. Podejrzewam, że jego droga życiowa była dość kręta – ale bardzo chętnie ją poznam.
Na razie jednak opieram się tylko o materiały – a właściwie wypowiedzi samego Czajkowskiego.

Czajkowski więc, objawił się nam, jako obrońca suwerenności i niepodległości Polski, w związku z Traktatem Lizbońskim, jednocześnie przedstawiając się, jako ofiara mitycznych działań służb SB – również w ramach III Rzeczpospolitej, a także ofiara polskich sądów. Na czym ta zmowa esbecka i prawno – sądowa ma polegać – nie wiadomo…

Ale już ta autoprezentacja jest całkowicie wystarczająca, aby wspomniane wcześniej marginalne, acz krzykliwe środowiska „niepodległościowe” wzięły Pana Czajkowskiego na swoje sztandary. Czajkowski, czując swoje pięć minut, ochoczo przyjął zaproszenie – i ruszył z ofensywą.
Tak się składa, że dziś Sejm ma rozpatrywać ustawę, która, zgodnie z Konstytucją RP, upoważni prezydenta do ratyfikacji Traktatu Reformującego. Umowy, która została zresztą przez Lecha Kaczyńskiego (z niemałą pomocą jego brata) wynegocjowana, podpisana przez premiera Tuska – i powszechnie, zarówno przez partie polityczne, jak i ogół społeczeństwa – uznana za sukces.

Czajkowski, stając de facto na czele grup sprzeciwu wobec planu ratyfikacji traktatu przez prezydenta – stawia się w opozycji przeciwko nie tylko znienawidzonym elitom politycznym (powinienem to napisać w cudzysłowie…), ale również – przeciwko zasadom demokracji. Oczywiście – referendum jest kwintesencją demokracji, prawem do wypowiedzi społecznej – ale w wypadkach, kiedy ta demokracja może być rzeczywiście zagrożona. A nie jest.
Sejm, który upoważni prezydenta do ratyfikacji traktatu – jest wybrany demokratycznie, sama głowa państwa – również. Polacy w referendum unijnym, opowiedzieli się za udziałem w UE 70% głosów – a poparcie dla naszego członkostwa sięga obecnie nawet 90% - wartość w całej wspólnocie – niespotykana.

Argumenty zwolenników referendum nie idą jednak wcale w kierunku dyskusji o zapisach traktatu. Nie chodzi im wcale o analizę zapisów, jakie zostały w tym dokumencie umieszczone. Oni chcą tylko przedłużenia trwania szopki, pod tytułem „Polska traci suwerenność, niepodległość i staje się członkiem Eurokołchozu”. To jest właśnie ten poziom dyskusji i argumentacji, jaki cechuje populistów i frustratów.

Potwierdza to sam Czajkowski, który uważa, że „roztropniej jest oddać decyzję w ręce Suwerena i jego… intuicji”. Intuicji – tak zostało to zapisane przez naszego nowego myśliciela Savonarollę, który zapragnął nagle zaatakować polskie elity, jako ten jedyny, sprawiedliwy i uczciwy.

To zawołanie Czajkowskiego pokazuje, jak brak zrozumienia dla demokracji może wynaturzyć spojrzenie na sprawy społeczne i zaburzyć odpowiedzialność za państwo. Nasz bohater nie przytacza żadnych merytorycznych przesłanek referendum, ba, wręcz zakłada, że intuicja – czytaj – myśl ludowa – pozwoli na odrzucenie traktatu. Jest to tak logiczne, jak opieranie się przez katolika we wnioskowaniu na torze…

Czajkowskiego można by rozgrzeszyć i przejść na jego opiniami do porządku dziennego. Jest om czymś sfrustrowany, coś mu leży na sercu, czuje się skrzywdzony, odrzucony i zapomniany. Nie wiem, co jest tego powodem, chętnie bym poznał szczegóły.

Tylko, że on wykorzystując te swoje „5 minut” w świecie mediów i polityki – jednocześnie szybko stanie się zakładnikiem, maskotką, wręcz marionetką skrajnie populistycznego marginesu politycznego.

Ratyfikacja Traktatu Lizbońskiego, pomimo chocholego tańca części posłów Prawa i Sprawiedliwości – jest przesądzona, co oczywiście nie zamyka dyskusji o roli, sile i możliwościach Polski w Unii Europejskiej. Jeżeli się tego nie rozumie – to pozostanie się dalej na tym marginesie. I trzeba to wyraźnie i jasno powiedzieć - Polska zostaje dalej samodzielnym, suwerennym państwem - a Konstytucja RP jest i pozostanie najwyższym aktem prawnym. Jeżeli ktoś to kwestionuje - oznacza, że nie wie o czym mówi - lub działa w sposób manipulatorski.

Pan Czajkowski, zapewne idealista i człowiek uczciwy – nie wie, że po przebrzmieniu całego tego zgiełku – zostanie znów zapomniany i odsunięty na boczny tor. Nie jest to nic strasznego – życie poza polityką też może być frapujące – tylko trzeba to umieć.

Nie ma wiecznych rewolucjonistów – są albo martwi – albo przeradzają się w cynicznych polityków – albo się o nich zapomina. I to zapewne czeka znów Pana Bogdana Czajkowskiego.

I już za moment jego wizerunek nie będzie nie tylko ikoną – ale nawet znaczkiem do klapy.

Azrael