Azrael – zwykłe pisanie

Statystyczny obserwator polskiego życia społecznego i politycznego, z racji ograniczeń zawodowych, czasowych jest zmuszony do oparcia się w kształtowaniu swojej opinii na publikatorach. Radio, telewizja, prasa – i co raz częściej internet. Chyba, że jest aktywnym politykiem lub samorządowcem… ale wtedy słucha swojej partii – i żadne media go nie przekonają.

Czasami do wspomnianych ograniczeń dochodzą też pewne hamulce światopoglądowe; są tacy, którzy nie czytają „Gazety Wyborczej”, ale wiedzą, co w niej jest (wszak zaznajomili się z „Michnikowszczyzną”, nie mówiąc o Łysiaku i Remuszcze), inni – nie słuchają Radia Maryja i nie czytają naczelnego organu Tadeusza Rydzyka - „Naszego Dziennika”. Tak czy siak – wiedza ich jest wybiórcza.

Oczywiście – po jakimś czasie, jeżeli świat otaczający nas interesuje – zauważamy, że informacje, które nam media serwują – nie zawsze odpowiadają prawdzie, nie zawsze są rzetelne. Wynika to z tego faktu, że dziennikarze, ta czwarta władza już przyzwyczaili nas - i siebie - do swojej nierzetelności i zdolności manipulatorskich. Ot, choćby mały przykład z dnia dzisiejszego;

Pewien dziennikarz gazety codziennej, prowadzi od czasu do czasu program poranny w jednej ze stacji radiowych. Zaczyna go przeglądem prasy, dzienników, czasem tygodników. I dziś traf chciał, że rozpoczął ten przegląd od gazety, w której jest zatrudniony, jako ceniony publicysta polityczny. Oczywiście – ma prawo, tym bardziej, że omawiany przez niego artykuł, właściwie komentarz – był niezły, i na tematy bieżące. Tylko jedno ale… ten artykuł był autorstwa naszego prowadzącego… o czym już on nie wspomniał… ale wszystko jest cacy…

Dziennikarze są podzieleni na koterie polityczne, na grupy wzajemnej adoracji – i jeszcze silniejszej nienawiści i próbują kreować i tworzyć różnego rodzaju scenariusze polityczne, najczęściej jako teorie spiskowe, z reguły podparte opiniami wziętymi z kapelusza. To z kolei wywołało reakcję polityków, którzy szybko wyczuli tą tendencję „niezależnego” dziennikarstwa – i swobodnie tymi żurnalistami manipulują. Przy obecnej tendencji, że polityka nie ma – kiedy nie ma go w mediach – ten układ działa dwustronnie – wytworzyła się symbioza świata mediów i świata polityki, realizowana przed kamerą telewizyjną lub „sitkiem” radiowym. Należy o tym pamiętać – czytając dzienniki czy oglądają publicystykę telewizyjną.

Do tej pory z tego układu wyłamywali się publicyści, o bogatszym zapleczu intelektualnym, którzy wypowiadają się z pozycji „eksperta”, publikują w dziennikach i tygodnikach, podpierając się swoją pozycją naukową, z reguły socjologiczną lub politologiczną. Nawet zajmując określone stanowisko, które jest wykładnią ich poglądów – jednak starali się jednak nie kreować rzeczywistości – lecz ją objaśniać.

Szary obywatel czytając opinie takich autorytetów – ulega im, ulega magii nazwiska – a jeszcze bardziej – tytułu (co zresztą pozostało nam z czasów komunistycznych). Ja też do pewnego czasu ulegałem temu złudzeniu, że dr hab już wie wszystko – a profesor – wie wszystko, co się zdarzy. Tylko, że rzadko się to sprawdza – choć są pewne prawidłowości, choć nie całkiem zamierzone. Na przykład uwielbiam słuchać i czytać Jadwigę Staniszkis – wiem, że jak ona zrobi pewną ekstrapolację polityczną, wychodząc z danej sytuacji – to na pewno się pomyli… ale za to jak uroczo mówi i wnioskuje…
Radosław Markowski natomiast ma tę ciekawą przypadłość, że tak samo, jak pewien klasyk – jak mówi „Prawo i Sprawiedliwość” - to brzmi to jak splunięcie… zupełnie, jak u mnie…

Jest jednak pewien naukowiec, politolog, który jest nie do przecenienia, którego „niezależność” sądów jest nie do podrobienia, a jego opinie i wnioski – niezmiennie prowadzą to sytuacji, w której słowo – ekspert – jest zamienne ze słowem – funkcjonariusz. Funkcjonariusz partyjny.

To Marek Migalski.

Miałem już okazję o nim pisać, ale pan doktor nie pozwala o sobie zapomnieć. Co jaki czas strzela wypowiedziami w TV – albo artykułami prasowymi.

Migalski, politolog z Katowic, Uniwersytet Śląski, zaczął się pojawiać w okienku telewizyjnym jakieś dwa lata temu, tworząc za każdym razem alternatywne opinie do reszty wypowiedzi innych socjologów i politologów. Jak profesor Rychard coś powiedział – natychmiast była kontra Migalskiego. Jak Staniszkis czy Wawrzyniec Konarski wydali jakąś opinię – to Migalski był zaraz przywoływany – i co ciekawe – zawsze jego opinia miała wyraźnie propisowski wydźwięk i tłumaczyła postępowanie Jarosława Kaczyńskiego – oczywiście jako zgodne z polską racją stanu lub dobrem publicznym.

Migalski zaczął też pisać opinie na tematy bieżące. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie kampania wyborcza, przez wyborami październikowymi.

Marek Migalski zdjął wtedy maskę naukowca – i zajął się walką polityczną, rozgrywką polityczną na rzec Prawa i Sprawiedliwości – i ku osłabieniu Platformy Obywatelskiej. Z efektem, na szczęście – znanym.

Migalski realizował w tamtym czasie misję rozbicia PO – lub rozłamania tej partii, tak aby można ją było w części wchłonąć przez PiS. Scenariusz ten, budowany był nie po raz pierwszy. Najpierw doprowadzenie do kryzysu, do konfrontacji wewnętrznej, (poprzez próby wyciągnięcia Jana Marii Rokity) później , kiedy grunt jest już przygotowany – atak.

Marek Migalski został wtedy aktywnym działaczem Prawa i Sprawiedliwości – można go śmiało nazwać pałkarzem PiS-u. To nawoływanie do rozłamu w PO, modlitwy o jej przegranie – to było działanie nie publicystyczne – lecz czysto polityczne.

Migalski po wyborach nie porzucił idei połączenia się tych dwóch partii. Jednak chyba zauważył, że nie jest to już możliwe.

W związku z tym znalazł sobie innych cel, wydaje się , równie karkołomny, ale warty zachodu.

Tym celem jest reforma polskiej demokracji i jej „uszlachetnienie”, przez jej… ograniczenie i wyeliminowanie ze sceny politycznej znaczących sił politycznych – a co za tym idzie – pozbawienie znaczącej grupy wyborców swoich reprezentantów we władzach ustawodawczych i wykonawczych państwa. Ot, takie modelowanie demokracji i jej „rozwój”, poprzez obcinanie…

Migalski opublikował w wydaniu dzisiejszym „Rzeczpospolitej” z dnia 19 lutego, artykuł, pod nazwą „Jak się pozbyć SLD” - i tu trzeba go pochwalić za rzetelność i prawdomówność – bo od razu wiadomo, że chodzi o wyeliminowanie z gry politycznej pewnej siły – właściwie sił, bo sprawa dotyczy też PSL.

Otóż doktor Migalski chciałby zamienić obecną ordynację proporcjonalną wyborów do Sejmu na ordynację większościowa. Bo tak według niego będzie sprawiedliwiej.
Politolog nie ukrywa wcale, że nie chodzi o rozszerzenie reprezentatywności przedstawicieli obywateli na najwyższych szczeblach władzy – lecz o zbudowanie takiego układu, w którym zostaną na scenie politycznej tylko dwie partie – odwołujące się do prawicy.

Pisze Migalski;

Dyskusje nad tym, jaka ordynacja jest dobra, są bezsensowne. Każda z nich ma swoje zalety i wady. Dlatego nie należy pytać o to, która ordynacja jest dobra, lecz dla kogo, i co chcemy osiągnąć przez jej wprowadzenie. Jeśli chcemy stabilizować system i ułatwiać proces rządzenia, powinniśmy zaordynować sobie ordynację większościową. Jeżeli chcemy większej reprezentatywności, wolnej i swobodnej gry na rynku politycznym, wówczas wybierajmy ordynację proporcjonalną.

Migalski zakłada więc, że sama ordynacja, zmiana jej na większościową – załatwi sprawę usprawnienia rządzenia – bo przecież nie o to chodzi, aby sam proces był bardziej sprawny i realizował zadania ogólnospołeczne – lecz aby dana siła polityczna mogła bez przeszkód realizować swoje plany – praktycznie bez żadnej kontroli obywatelskiej.

Migalski wie doskonale, że wprowadzenie takiej ordynacji nie zwiększy frekwencji wyborczej i nie poprawi reprezentatywności w polskim Sejmie – lecz wprost przeciwnie – frekwencja, i tak w Polsce dramatycznie mała – jeszcze się pogorszy. Ale oczywiście – nie o to tu chodzi, nie chodzi o te 40 – 50% ludzi „nie poruszonych”, pozostających poza życiem społecznym i obywatelskim – lecz o tak zwany aparat partyjny, który będzie mógł realizować swoje plany – plany partyjne, bo oczywiście – tu nie o państwo – lecz układy partyjne chodzi…

Skłaniam się coraz bardziej do uznania, że na obecnym etapie rozwoju polskiego systemu partyjnego najlepszą z metod wyboru parlamentu byłaby ta, która znacząco wzmacniałaby elementy większościowe ordynacji. I nie dlatego, że zwiększyłoby to frekwencję czy też odpartyjniłoby wybory.T o dwa mity towarzyszące tego typu postulatom i najlepiej od razu się z nimi rozprawmy. Ordynacja większościowa nie sprzyja wyższej frekwencji wyborczej. Jest wprost przeciwnie!

Partie w Polsce tworzone są w sposób centralistyczny i wodzowski.. Ordynacja proporcjonalna, wywodząca się jeszcze z wyborów ‘89 roku, miał zapewnić status PZPR i doprowadziła do powstania partii o charakterze scentralizowanym, wodzowskim, które natychmiast przekształcają się w biurokratyczną strukturę.

Tylko, że nie zmieniłaby tego już w tej chwili nowa, większościowa ordynacja – bo problem takie struktury i funkcjonowania partii politycznych polega raczej na zasadzie ich finansowania. Przypomnijmy, dotacje ze skarbu państwa obecnie otrzymują tylko te organizacje partyjne, które w ostatnich wyborach otrzymały co najmniej 3% głosów w skali kraju. A pieniądze w tej działalności, nie czarujmy się – to coś więcej niż program… o czym od kilkunastu lat przekonuje nas Unia Polityki Realnej.

Migalski twierdzi w swoim artykule, że jego poglądy nie mają nic wspólnego z autorytaryzmem – bo przecież służą „słusznej” idei wyeliminowania przeciwników politycznych. Dodajmy – tych przeciwników, którzy obecnie są w Sejmie z mandatu społecznego – przy poparciu milionów głosów…

Przecież nie o to chodzi – ale naszemu panu ze Śląska chodzi o pewną namiastkę ukochanego PO – PiS-u, którego był tak gorącym orędownikiem. Bo eliminacja, przy pomocy machlojek ordynacją – leżałaby, według niego, w interesie polskiej demokracji. Bo PO to prawie PiS – a mając zapewniony długoletni byt w Sejmie – powoli by się do siebie upodabniały.

Marek Migalski nie ukrywa, że jego propozycja zmierza ku jednemu – ku temu, aby na wieki wieków rządziła prawica, nawet wtedy, kiedy skończy się „pogoda na prawicowość”. Chce metodami administracyjnymi zniszczyć środowisko ludowców i SLD.

I tu dochodzimy do sedna. To jest jeden z tych pomysłów, który w warunkach polskiej demokracji, która nie jest do końca ukształtowana (tak jak nie jest ukształtowana klasa średnia, jak nie jest ukształtowane i rozwinięte państwo obywatelskie) – może doprowadzić do jej wynaturzeń – i pójścia w stronę rządów autorytarnych. Przedsmak tego mieliśmy w latach 2005 do 2007.

Polska demokracja, świadomość państwa prawa i obywateli dopiero się kształtuje.

W rozwiniętych demokracjach mówimy – partia XYZ jest liberalna, ale w programie ma też elementy takiej to a takiej doktryny. W Polsce niestety jest odwrotnie – partia Prawo i Sprawiedliwość uchodziło za prawicę, a nawet w retoryce jest – populistyczno - socjalistyczna. I tak jest ze wszystkimi. Polskie partie są koniunkturalne – i populistyczne – bez wyjątku. I bez zaplecza ideowego i intelektualnego.

Świadomość społeczna jest ściśle skorelowana z poziomem wykształcenia i zamożności. Im społeczeństwo bardziej wykształcone – tym bardziej świadome i swojej i polityków odpowiedzialności za życie polityczne. I jego wybory bardziej świadome. Świadomy wyborca powinien sobie zdawać sprawę z tego, że jego uczestnictwo w wyborach powinno wpływać w prostej linii na poziom życia jego, jego rodziny, na jego życie zawodowe.

Tylko w tym jest szkopuł – w Polsce tak nie jest… ponieważ w Polsce, jako kraju, w którym procesy demokratyczne nie do końca działają, politycy są praktycznie bezkarni, jeżeli chodzi o weryfikację ich obietnic.

Nie ma czegoś takiego, jak weryfikacja wyborcza. System wyborczy, preferujący wybory większościowe przy słabych ruchach obywatelskich, preferowałby głosowanie na partie, bloki, nie na poszczególnego przedstawiciela danej społeczności. Każdy, nawet najbardziej mierny poseł, byłby posłuszny szefowi swoje partii, i ta partia nie popełniła katastrofalnych błędów politycznych – miałby szanse na reelekcje do następnego parlamentu.

Realną radą, pomysłem na te bolączki polskiej demokracji nie jest wcale zmiana ordynacji wyborczej, lecz decentralizacja państwa i wznowienie na nowo budowy państwa samorządowego i obywatelskiego – tak, aby świadomość siły głosów przełożyła się na konkretne wyniki i frekwencję wyborczą.

Jeżeli tak będzie – to reprezentacja posłów w Sejmie, jego sprawność – i co za tym idzie – sprawność rządzenia będzie dużo większa.

Marek Migalski tym artykułem w „Rzeczpospolitej”, pokazał po raz kolejny, że nie jest niezależnym ekspertem, lecz stroną w sporze politycznym, jest manipulatorem, wypełnia rolę zaangażowanego posłańca Prawa i Sprawiedliwości na scenie medialnej.

Dobrze by było, gdyby wreszcie przestał się przedstawiać jako niezależny fachowiec.

Azrael