Azrael – zwykłe pisanie

Przez dłuższy czas przewijały się na poboczach komentarzy politycznych opinie, że Zbigniew Ziobro to człowiek, mogący kandydować do najwyższego stanowiska w Państwie. Prezydentury.

Mówiło się, że jego zdolności, energia, medialność predestynują go do ubiegania się o fotel w Pałacu Namiestnikowskim. Media zamieszczały także informacje, jakoby Ziobro miał być pierwszym kandydatem do premierostwa w 2005 roku, przed Kazimierzem Marcinkiewiczem. Dodatkowo jeszcze okazuje się, że wyniki sondaży popularności i ocen jego działalności lokowały go na samej górze list.
Wysoko nad Jarosławem i Lechem Kaczyńskimi…

Ziobro, biorąc pod uwagę zakres kompetencji – jest najpotężniejszym członkiem rządu. I jak się okazuje w ostatnich dniach – groźnym i bezwzględnym wobec innych członków gabinetu – być może także dla Jarosława Kaczyńskiego. System wpływów, inwigilacja, podsłuchy, gromadzenie kwitów – a także zastraszanie, pomówienia - to jego narzędzia uprawiania polityki i realizowania władzy.

Formalnie kieruje tylko jednym ministerstwem, ale jego wpływy sięgają dużo dalej.
Działania pacyfikacyjne w prokuraturach doprowadziły do tego, że większość z nich jest obsadzona jego nominantami, od szczebla prokuratur rejonowych, aż do Prokuratury Generalnej. Wielu z tych ludzi – to jego koledzy z Katowic. Ziobro ustawił sobie także dwie prokuratury do zadań zleconych – w Katowicach i Łodzi, które to jednostki zajmują się specjalnymi (czytaj – politycznymi) dochodzeniami. Tu mamy sprawę Dochnala, Barbary Blidy, sex afery Leppera et consores, mafii węglowej, zapewne inne teczki leżą i czekają na swoją kolej. Jeżeli coś trafia do jednej z tych dwóch lokalizacji – to jest to zapewne obarczone odpowiednimi adnotacjami osobistymi ministra Ziobro.
Dodatkowo jeszcze – Zbigniew Ziobro zorganizował specjalny oddział prokuratorów, dwustu osobowy, taki creme de la creme tego korpusu – gdzie, jak jeden z prokuratorów ujawnił anonimowo, liczy się poziom, nie, nie fachowości lecz oddania młodemu ministrowi sprawiedliwości. Wynagtodzenia w tych specjalnych oddziałach – jest o oczko większe, niż w normalnych prokuraturach.

Również jego ludzie przejęli dowodzenie prokuraturą wojskową. Od zawsze na jej czele stał wojskowy – tym razem zostaną obsadzona cywilnym prokuratorem.

Ziobro starał się też podporządkować sobie, maksymalnie sądownictwo. Powoli ograniczana jest rola samorządu sędziowskiego, przegłosowana została w Sejmie nowelizacja ustawy o ustroju sądów powszechnych, dająca ministrowi nadzwyczajne prawa do odwoływania sędziów, a także – prezesów sądów, z prawem powoływania innych na zasadzie pełniących obowiązki, bez konsultacji z samorządem sędziowskim. Mówi się też o ograniczeniu immunitetu sędziowskiego. Krajowa Rada Sądownictwa już zapowiedziała zaskarżenie tej ustawy do Trybunału Konstytucyjnego.

Wydawało się także, że nieformalne układy, łączące go z byłym już ministrem Januszem Kaczmarkiem – są jego siłą. A mogą okazać się pętlą, która zakończy jego działalność – i zaprowadzi go przed Trybunał Stanu.

Nominacja ministerialna w 2005 roku została przyjęta ze zrozumieniem, wiedziano, że Ziobro miał przejąć wymiar sprawiedliwości i skierować go na „jedynie słuszne tory”. Ziobro starał się jak mógł, i tam, gdzie nie wymagana jest merytoryczna wiedza, lecz tylko spryt i organizacja, jak przy zmianach w prokuraturze właśnie – dawał sobie radę. Gorzej jest, gdy trzeba popisać się rzetelną wiedzą, pracą od podstaw i finezją.

Aktywność Zbigniewa Ziobry, także medialna i ręczne sterowanie będą dla niego zgubne.

Kilka spraw, rozświetlających jego działalność – jest jak kandelabry nad jego katafalkiem;

Pamiętamy występy z niszczarką (sprawa Jacka Kurskiego i afery PZU). Okazało się, w wyniku już prawomocnych wyroków, że sprawa była „dęta” od samego początku do końca, i nawet te medialne występy Ziobry nie przesłoniły tego, że żadnej sprawy billboardowej nie ma.

Potem była słynna konferencje z tekstem „ten Pan już nikogo nie zabije” (sprawa doktora G., ze szpitala MSWiA z Wołoskiej). Ta konferencja i następne wypowiedzi ministra Ziobry – nie rozwiązały żadnego problemu – a doprowadziły na kilka miesięcy do drastycznego ograniczenie przeszczepów serca. Ilu pacjentów doktora Garlickiego i jego kolegów zmarło, nie doczekawszy dawców – tego nie wiadomo – ale można mówić na pewno o dziesiątkach.

Sprawa Barbary Blidy, o której piszę od samego początku – i gdzie postawiłem tezę, powoli się potwierdzającą, dziś także w formie informacji od Janusza Kaczmarka – że winnym śmierci byłej posłanki SLD – jest Zbigniew Ziobro, jako dysponent i zleceniodawca działań prokuratury katowickiej i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

Bogdan Święczkiewicz – to jest człowiek ministra Zbigniewa Ziobro, który karierę zawdzięcza „awansowi społecznemu”, czyli temu, że ciągnął go za sobą minister, jak dobrą, wierną, starą teczkę. Bogdan Święczkiwicz otrzymał stanowisko szefa ABW z nadania ministra Ziobro. I nie dziwi natychmiastowy wniosek o jego zawieszenie, sformułowany przez Zbigniewa Wassermanna. Bo on rzeczywiście nie wiedział nic o akcji. Nie miał prawa nawet wiedzieć – bo być może by przeszkodził.

Kluczem do sprawy jest działalność prokuratury katowickiej – oraz Barbara Kmiecik, baronowa węgla z Katowic.

Prokuratura katowicka, która prowadziła śledztwo w sprawie mafii węglowej i domniemanej działalności w niej Barbary Blidy – jest oczkiem w głowie Zbigniewa Ziobro. To tu zrobił on staż i aplikację, to stąd biorą się wierne mu kadry, takie jak choćby wymieniony Bogdan Święczkiewicz. Tu się skupiają nitki największych dochodzeń – o mafii paliwowej i właśnie – węglowej. I tu realizowane są zadania specjalne. I tu Ziobro polegnie ostatecznie.

Zeznania męża Barbary Blidy, zeznania prokuratorów, prowadzących tą sprawę i dzisiejsze informacje o nerwowych telefonach ministra do swego kolegi, Janusza Kaczmarka – każą domniemywać, że już wkrótce sprawa zostanie obnażona do samego końca. Jest to kwestia, co już wielokrotnie pisałem, złamania zmowy prokuratorów z Katowic.

Następną sprawą, która oświetli katafalk naszego gwiazdora – jest sprawa jego mentora i wychowawcy, profesora Władysława Mąciora. Mącior, wiceprzewodniczący Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Karnego przy ministrze Ziobrze, został w maju tego roku oskarżony na łamach tygodnika „Newsweek Polska”, przez swoich kolegów – profesorów UJ, Zolla i Ćwiąkalskiego, o to, że był współpracownikiem SB, prowadzonym przez kapitana Knapika. Udostępniony raport Kanpika i zawarte w nim wypowiedzi profesora Mąciora – oraz miejsce spotkania, prawdopodobnie mieszkanie – są bardzo mocnymi poszlakami. Ziobro oczywiście stanął w obronie swego wychowawcy – ale była to wyjątkowo słaba, nieudolna obrona i nie wielu ona przekonała.
Zresztą – to nie tylko postać Mąciora w otoczeniu Zbigniewa Ziobro jest dwuznaczna, także wiceminister Kryże jest osobą wokół której toczy się dyskusja, na temat jego działalności w czasach PRL.

I na koniec – sprawa udziału obecnego jeszcze ministra sprawiedliwości w prowokacji wobec byłem wicepremiera Andrzeja Leppera. Sprawa się toczy cały czas, na bieżąco, ma liczne zwroty. Ale właśnie ona obnaża w całości zasadę i funkcjonowanie układu na linii – Zbigniew Ziobro, prokuratura i służby specjalne, w tym przypadku Centralne Biuro Antykorupcyjne – czyli jak polityka tak zwanej IV RP była realizowana przez służby – w tym przypadku podległe bezpośrednio premierowi Jarosławowi Kaczyńskiemu.

Parasol ochronny, trzymany jeszcze nad ministrem przez Jarosława Kaczyńskiego może się złożyć nagle.
Kaczyński inwestował w Zbigniewa Ziobro dużo, w trakcie pamiętnej sprawy odejścia Ludwika Dorna z rządu, była to sprawa właśnie jego konfliktu z Ziobrą, premier stanął po stronie młodszego, o krótszym stażu…

Ale wszystko ma swoje granice. Ziobro wie o tym doskonale, i jest bardzo ciekawe, jak jest przygotowany na taką ewentualność. Z wypowiedzi Janusza Kaczmarka (a także wcześniejszych, bardziej zawoalowanych Zbigniewa Wassermanna, wynika, że jest to polityk, a przede wszystkim człowiek mściwy i bezwzględny. Nie zapomnijmy, że posiada w swoich rękach olbrzymią formalna i nieformalną władzę oraz instrumenty i narzędzia natury technicznej, aby tego rodzaju haki zgromadzić.

Najgorsza dla niego jest popularność, te poparcie i te szepty, że Zbigniew Ziobro jest delfinem. To jest największy problem naszego bohatera – ta jego popularność, która pomimo tych wszystkich opisanych afer – jest w dalszym ciągu duża. Konflikty na linii Ziobro – Lepper, i Ziobro – Kaczmarek rozgrywane w ciągu ostatnich dni – mogą być przełomowe. Jeżeli je przegra – to będzie sygnał, aby się go pozbyć – a może złożyć go na ołtarzu „moralności” tak zwanej IV RP.

Jarosław Kaczyński nie waha się przed pozbywaniem się ludzi, niewygodnych lub takich, co do których ma wątpliwości natury lojalnościowej. Usunął Kazimierza Marcinkiewicza, który udał się na „emigrację” do Londynu. Potem – Sikorskiego, następnie – jednego z nielicznych z ludzką twarzą – Zalewskiego. Szef PiS-u, w której też nie ma juz tego spokoju i jedności, jak było wcześniej, na dłuższą metę nie będzie tolerował kogoś, kto wyrasta ponad jego głową…
Pierwszy sekretarz PiS-u Joachim Brudziński przytomnie zauważył kilkanaście tygodni temu, że pozycja Zbigniewa Ziobry jest tak dobra, jego odbiór społeczny taki żywym bo to ON, czyli Jarosław Kaczyński postawił go na tym froncie walki…

Reasumując – Ziobro osiągnął znaczną pozycję – bez osiągnięcia tak naprawdę znacznych sukcesów.
Jego obecny status, pozycja – to i apogeum i zapewne kres jego możliwości. Rojenia, że to mógłby być przyszły następca na fotelu prezydenckim, czy nawet premierowskim – odchodzą w niebyt.

Azrael